Deze cursus is onderdeel van het cursusprogramma van zomer 2025. Inschrijven is helaas niet meer mogelijk. Meer informatie over zomer 2026 zal rond april 2026 op onze website vinden.
Wat gebeurt er als je de fles die je wilde weggooien, niet weggooit? Als dat oude T-shirt, die afgebroken tak of een verfrommelde verpakking ineens materiaal wordt – geen restafval, maar beginpunt.
In deze cursus ga je aan de slag met wat je vindt. Langs de stoep, in huis, op straat, in de natuur. Je werkt met textiel, metaal, papier, hout en schuim. Soms voeg je iets toe. Soms breek je iets af. Elke vorm is tijdelijk, tot hij weer verandert.
Onder begeleiding van kunstenaars Lieve en Marie de Vreede bouw je aan sculpturen die niet netjes zijn, maar echt. Je onderzoekt volume, structuur en betekenis. Je reflecteert, experimenteert, tekent, kijkt, maakt opnieuw. De uitkomst hoeft niet mooi te zijn. Wel van jou.
Lieve de Vreede is beeldend kunstenaar en filosoof, die met haar werk de grenzen tussen schoonheid en afschuw onderzoekt. Door materialen die vaak als weerzinwekkend worden beschouwd, zoals schapenpoep of afval, te transformeren tot iets onverwacht moois, daagt zij ons uit om anders te kijken naar de dingen die we vaak vermijden. Haar werk gaat over het verwerken van schaamte, angst en ongemak door middel van het creëren van sculpturen die onze perceptie van wat ‘afval’ is, herdefiniëren.
Marie de Vreede, alumni Rietveld Academie, onderzoekt in haar werk de relatie tussen mensen en objecten in de publieke ruimte. Ze is gefascineerd door afgekeurde of verloren voorwerpen en mensen die buiten de norm vallen. Dit thema van afwijzing en contrasten tussen schoonheid en afschuw komt tot uiting in haar fotografie en sculpturen. Marie legt de spanningen vast tussen sociale structuren, de waarde die we toekennen aan dingen, en de kracht van repetitie en herhaling in haar werk.
Samen brengen Lieve en Marie een unieke combinatie van filosofische diepgang en visuele kracht naar deze workshop, waarbij zij je niet alleen helpen iets te maken, maar je ook laten zien hoe je kijkt, observeert en reflecteert. Er ontstaat poëzie waarin het abjecte tot kunst wordt gepromoveerd. ‘Waste’ wordt verheven tot poëzie door het zien en vastleggen.
